Pamięć serca - Małgosi Katrze

piątek, 23 października 2009 11:52

Przez życie niosłaś zapaloną lampkę,

I byłaś wierna swoim ideałom,

Choć życie cierniem Twe serce raniło,

Zaradzić chciałaś trudnym, ludzkim sprawom.

Mimo że pamięć nasza nie jest trwała,

To niezatarte będą Twoje czyny,

Bo ta muzyka co Ci w duszy grała,

W hymnie Twej szkoły na zawsze została.

I cząstkę siebie swym uczniom oddałaś,

I byłaś dla nich jak na skale twierdza,

Za dobroć Twoją dziękujemy szczerze,

Bo wdzięczność nasza jest pamięcią serca.

Trudno żegnać kogoś, kto odchodzi na zawsze. Żal niedopowiedzianych słów, niedokończonych spraw… Pozostaje puste miejsce, które nikim innym nie da się wypełnić.

20 października pożegnaliśmy na zawsze naszą koleżankę, Małgosię Katrę. Była wspaniałą osobą, spokojną, gotową do wysłuchania drugiego człowieka. Kiedy się z Nią rozmawiało, odnosiło się wrażenie, że naprawdę słucha z zainteresowaniem, że myśli, słuchając. Nigdy nie użalała się nad sobą, choć życie nie szczędziło jej trosk i kłopotów. Małgosia była uosobieniem dobroci, ostoją spokoju, łagodności i skromności. Ze względu na swój ujmujący sposób bycia cieszyła się wielkim szacunkiem i ogromną sympatią.

Małgosia nie lubiła łatwizny. Będąc osobą nietuzinkową, stawiała sobie wysokie wymagania. Była specjalistką aż w trzech dziedzinach nauczania. W szkole angażowała się w różne przedsięwzięcia. Przez wiele lat pomagała w przygotowaniach uroczystości szkolnych, dbając o oprawę muzyczną. Pozostawiła w naszej placówce trwały ślad – jest współautorką muzyki do hymnu szkolnego „Pracą dziś naszą nauka”.

Muzyka była Jej szczególnie bliska. Gdy grała na pianinie, stawała się muzą, grając na gitarze, była duszą towarzystwa. Wszyscy zapamiętaliśmy Ją jako osobę o wyjątkowym głosie. Jej „Ave Maryja” zapadło głęboko w serca wielu parom małżeńskim, którym uświetniała śpiewem ceremonię ślubną.

Obserwując Małgosię, stawialiśmy sobie pytanie: Skąd w Niej tyle cierpliwości do ludzi i dobroci? Wyjaśnić to może jedynie fakt, że została wychowana w pewnym systemie wartości moralnych: obowiązkowość, pracowitość, życzliwość i szacunek do drugiego człowieka. Odeszła, pozostawiając w nieutulonym żalu i smutku nie tylko najbliższych, ale i tych, z którymi się przyjaźniła i współpracowała.

Odeszła… Na całe lata wieczności pozostanie Jej to, co jest nieprzemijające: srebrna cisza księżyca, szelest trawy budzącej się wiosną do życia i pamięć ludzi, w sercach których będzie na zawsze.

Grono Pedagogiczne

« poprzednia		następna »

Joomla SEF URLs by Artio